Monogram. (përkthim)

Monogram (Odisea Eliti 1972)

I.


Do mbaj zi përjetë - më dëgjon? për ty.
vetëm, në Parajsë.

Diku tjetër do i kthejë vijat
e dorës, Fati si klepsidër.
Për një moment dhe Koha do jetë dakort.

Po si ndryshe, kur dy njerëz duhen.

Do nderë qielli të përbrendshmet tona
dhe do godasë botën pafajësia
me heshtën e të zesës, e vdekjes.

II

Mbaj zi për diellin dhe për vitet që vijnë,
pa ne. Dhe këndoj për të tjera që ikën,
nëse janë të vërteta.

Të përfolura trupat dhe varkat ëmbël u përplasën
Kitara që u ndezën dhe u shuan nënujë.
Ato "më beso" dhe "mos",
njëra ajër, tjetra melodi.

Dy kafshët e vogla, duart tona,
që kërkonin rrugën përmbi njëra-tjetrën
Saksia me barbarozë në dyert e hapura,
Dhe copëzat, detet që vinin bashkë
Pas gurëve shterpë, pas gardheve,
Anemonën që të ngeli në dorë
Dhe ti u drodhe tre herë, e mekur tre ditë,
mbi ujëvara.

Nëse këto janë të vërteta po këndoj,
shtylla prej druri dhe tabloja katrore,
në mur, sirena me flokët lëshuar,
macja, që mes errësirës na pa.

Djali me temjan dhe kryqin e kuq
Në perëndim përmes shkëmbinjsh të paprekur.
Mbaj zi për robën që preka dhe u bë botë.

III

Kështu flas për ne të dy.

Sepse të dua, dhe në dashuri di,
të hyj si Hënëplotë.
Nga kudo, për këmbën tënde të vogël mes mbulesash përtokë
jargavanë të çpoj - dhe kam fuqi
Të përgjumur, me një frymë të të çoj,
Mes udhësh hënës dhe fshehtësish deti
Pemë të hipnotizuara me merimanga që argjendërojnë.


Dëgjuar i kanë valët
si përkëdhel dhe puth
Si thua me pëshpërimë "si?" dhe "ok"
Përreth gushës në gji
Si gjithnjë, dritë dhe hije unë dhe ti.

Gjithmonë ti yllëza, dhe gjithmonë unë, i errët në lundrim.
Gjithmonë ti gjiri i detit, unë feneri në të djathtë.
Moli i lagur dhe drita mbi rema.
Lart në shtëpinë me pjergulla.
Trëndafilët e lidhur buqetë dhe uji i ftohtë në gotë.
Gjithmonë ti, statuja prej guri, dhe gjthmonë unë hija që zmadhohet.
Qepeni i anuar ti, era që e hap unë.
Sepse të dua dhe të dua.
Gjithmonë ti monedha, unë adhurimi që e çmon.

Sa nata, aq fishkëllimat e erës
sa vesa në ajër, sa heshtja.
Përreth deti, diktator
dritare e qiellit me yje.
sa më e vogla frymë e jotja.


Që më nuk kam asgjë
mes katër muresh tavanit dhe dyshemesë
Të thërras për ty dhe të më godasë zëri im
Të mbaj erë ty dhe të egërsohen njerëzit
sepse të pashijuarën dhe të ardhurën nga larg
nuk e duan njerëzit, dhe është akoma shpejt, më dëgjon?
Është akoma shpejt në këtë botë për ne zemra ime.

Të flas për ne të dy.

IV.


Është akoma herët në këtë botë, më dëgjon?
Nuk janë zbutur akoma bishat, më dëgjon?
Gjaku im i humbur dhe me majë ngulur, më dëgjon
Thika,
Si një dash rend përmes qiejve
dhe klonet e yjeve shkatërron, më dëgjon?
Jam unë, më dëgjon?
Të dua, më dëgjon?
Të mbaj dhe të çoj dhe të vesh
të bardhin e nusërisë, fustanin e Ofelisë, më dëgjon?
Ku po më le, ku shkon dhe kush, më dëgjon?

Prej apokalipsit dorën sta lëshon.

Të mëdhatë të varurat bimë dhe llavë vullkanesh
do vijë dita, më dëgjon
Të na groposin, dhe mijëra vite të përtejmë
Me ceremoni do na gurëzojnë, më dëgjon?
Të shndërrijë mbi ta ligësia, më dëgjon?
E njerëzve
Dhe njëmijë copë të na ndajë.

Në ujë një më një, më dëgjon?
Thumbat e hidhur të mi numëroj, më dëgjon?
Dhe janë vitet një kishë e madhe më dëgjon?
Ku dikur, ikonat
E shenjtorëve
Nxjerrin vërtetë lotë më dëgjon?
Kambanat hapen përlart, më dëgjon?
Përmes një rruge të thellë të kaloj
Presin ëngjëjt me qirinj dhe psalme zije
Kurrkund nuk shkoj, më dëgjon?
Ose asnjë, ose të dy më dëgjon?

Këtë lule të shtrëngatës dhe më dëgjon?
të dashurisë
E premë një herë e përgjithmonë
Sepse nuk bëhet përsëri të çelë, më dëgjon?
Në tjetër tokë, në tjetër yll, më dëgjon?
Nuk është dheu, nuk është ajri
Që prekëm i njëjti, më dëgjon?

Dhe asnjë kopshtar nuk u lumturua në tjetër kohë.

Nga kaq dimër dhe kaq erë veriu më dëgjon?
Të shpërndajë lule, vetëm ne më dëgjon?
Mes, në mes të detit
Nga e vetmja dëshirë e dashurisë më dëgjon?
Ngritëm një ishull të ri, më dëgjon?
Me shpella me kepe dhe gremina të lulëzuara
dëgjo, dëgjo...
Kush flet mes ujit dhe kush vajton - dëgjon?
Jam unë që thërras dhe jam unë që vajtoj, më dëgjon?
Të dua! Të dua, më dëgjon?


V.


Për ty kam folur në kohë të largëta
me luftëtarë të vjetër rebelë dhe mëkuese të urta,
Për çfarë arsye ke pikëllimin e egërsuar
Kthjelltësinë në ballë të ujit gurgulluar
dhe pse, tha, afër meje të vije
Që nuk dua dashuri, por erën dua
Por dua rendjen e detit ngrefur, zbuluar.

Dhe për ty askush nuk kishte dëgjuar
për ty, as diktami, as kërpudhat
në viset e larta të Kretës, asgjë
Vetëm për ty pranoi i madhi Zot të më marrë përdorë.

Pak më këtej, ca më tutje, me kujdes përreth
Në fytyrën e bregdetit, në gjijtë, në flokë
në kodrën valëzuar në të majtë.

Trupi yt me qëndrimin e pishës vetmuar
sytë e krenarisë dhe kthjellët
thellësisë, brenda në shtëpi me studion e vjetër
dantellat e verdha dhe dru qiparis
I vetëm duke pritur ku më parë do dukesh
lart në dhomë, apo pas pllakave të avllisë.
Me kalin e Shenjtorit dhe me vezën e Ngjalljes.

Si prej ndonjë afresku të shkatërruar
Madhështor aq sa të deshi e vogla jetë
Të futësh brenda në qiri, dritën vezulluese vullkanore.

Që askush të mos e ketë parë e dëgjuar
asgjë mes shkretëtirës shtëpive të shkreta
As pararendësi i varrosur aty, në cep të oborrit.
Për ty, as plaka e urtë në yshtjet e veta.

Për ty vetëm unë, edhe melodia mundet
që përzë brenda meje por ajo kthehet më e fortë
Për ty, gjoksi i paformuar i dymbëdhjetë viteve
I kthyer në të ardhmen me krater të kuq
Për ty si karficë aroma e hidhët
Që më gjendet në trup dhe më çpon kujtesën
dhe ja dheu, ja pëllumbat, ja toka jonë e lashtë.


VI


Shumë kam parë, dhe toka më duket përmes mendjes më e bukur
më e bukur mes avujve të artë
Guri i mprehur më i bukur
i errëti blu i istmeve dhe çatitë mes valëve.
Më të bukura rrezet që pa i shkelur kalon
E pamposhtur si zonja e Samothrakës, lart mbi malet
e detit.

Kështu të kam parë dhe më mjafton
Të ketë dalë gjithë koha pafaj
Përmes gjurmës që lë ecja jote pas
Si delfin i ri pa përvojë të ndjek

Dhe të luajë me bardhësinë dhe të kaltrën shpirti im!

Fitore, fitore ku kam dalë pafitim
Përpara dashurisë dhe bashkë
përballë orëve dhe lules së pasionit
Ti shko, shko dhe unë le të humbas!

Vetëm dhe le të jetë dielli që mban një fëmijë
të porsalindur,
Vetëm, dhe le të jem unë mëmëdheu që mban zi
le të jetë fjala që dërgova mbajtëse gjethesh dafine
Vetëm, era e fortë dhe vetëm gjithësfera
gjëmb në pulitjen e thellësisë së detit t'errët
Peshkatari që gjeti dhe hodhi prapë përtej kohës, Parajsën!


VII

Në Parajsë kam vënë në sy një ishull
të pandryshëm, ti dhe një shtëpi në det.

Me krevat të madh dhe derë të vogël
Kam hedhur në hapësirë një jehonë
për tu parë çdo mëngjes sa zgjohem

të të shikoj, gjysmën duke kaluar në ujë
dhe gjysëm duke të vajtuar në Parajsë.

Qen dhe kocka.

Një nga ndërmarjet e fundit të qeverisë së re Berisha, është gjetja dhe sjellja e kockave të shqiptarëve të vdekur kudo nëpër botë. Siç dihet, punën e gjetjes së kockave,më mire se kushdo mund ta bëjnë qentë. Për këtë arsye, Busulla paraqet anëtarët e qenerisë në këtë rol të ri. Qenëria e parë ndryshe. Vlen për tu shënuar se për të bërë prezantimin e mëposhtëm, ka ndihmuar jashtë mase faqja zyrtare e qenërisë, për këtë meriton një falënderim të veçantë.

Fillojmë me zëvendëskryeministrin dhe ministrin e jashtëm Meta. Këtu paraqitet si një bulldog i vërtetë, me një kockë në këmbët e para.






Më poshtë prezantojmë ministren e integrimit Bregu





Lulëzim Basha, Sokol Olldashi, dhe Ridvan Bode (ky i fundit në mungesë, po bënte sh... aty në kthesë) si qen klasikë stani.

Dritan Prifti.

Bujar Nishani dhe Arben Imami.









Genc Ruli.








Fatmir Mediu.







Ferdinand Xhaferri




Dhe së fundi në qenërinë e re, një new entry. Nikollë Lassie.

Terrori i çmimeve.

Një shqiptar e gjysëm kanë fituar çmime ndërkombëtare këtë tetor duke mbjellë kështu një krizë panuklle reale dhe virtuale në çdo cep të sferës shqipfolëse.
Virusin në fjalë e ka përhapur i pari Fatos Lubonja duke provokuar kështu reagimin fillestar. Lubonja u infektua në Poloni duke pranuar çmimin Sierro Viera de Mello dhe më pas e ka transmetuar infektimin në rrugë orale te Mustafa Nano. Në kohën e marrjes së çmimit, Lubonja ishte veshur tullac, me një xhaketë fine mbi një pulovër ngjyrë bojëqielli. Ky detaj nuk ka ngelur pa u kritikuar. Ngjarja u vlerësua në të gjitha ambjentet e mundshme të informacionit, duke i dhënë theks të veçantë faktit se përpara se ta merrte Lubonja, askush nuk e dinte se ekziston një çmim i tillë, prestigjioz. Kriteret e këtij çmimi, e rritin vlerësimin mbi debatologun e njohur të ekraneve. Konkretisht mësohet se konkurrentët, nuk duhet të jenë më të shquar se emërtimi i çmimit në fjalë dhe gjysma e tyre duhet të kenë vdekur. Vlen të theksohet se Lubonja pasi mori çmimin u këshillua prej jurisë ta ndante atë me Mustafa Nanon, për t’i ofruar këtij të fundit mundësinë të paguajë biletën e kthimit nga Polonia.


Shumë shpejt, qendra e rëndesës së debatit u zhvendos te shqiptari tjetër i vlerësuar me çmim, Ismail Kadare. Këtu kriza fillestare u thellua dhe më keq. Kadare është akuzuar për fjalimin e rastit të marrjes së çmimit. Akuzuesit insistojnë se shkrimtari mediokër shqiptar, kishte mbështjellë bukën me letrën e fjalimit dhe aty gjetën njolla vaj kikiriku. Më pas për të është thënë se ka lozur me top në lagjen e Enverit në Gjirokastër kur ishte i vogël. Akuzat kanë shkuar më tej kur debatues pohuan se diktatori vetë i kishte dhuruar një top të vogël prej letre në të cilin Kadare ka shkruar krijimet e para letrare. Çmimi në fjalë ka shkaktuar krizë ekzistenciale ndër shqiptarët, të cilët ndihen llogjikisht konfuzë kur dikush prej tyre vlerësohet me çmim. Gjithë ky frustrim, nuk mund të mposhtet veç me dije. Shumë kanë hartuar lista me filozofët dhe shkrimtarët e fundit që kanë lexuar dhe janë deklaruar disidentë kundër Kadaresë. Janë ndërmarrë gjithashtu iniciativa në facebook për të krijuar Kadare unfan group me parrullat: “Çmimi i fundit njollë kombëtare”, “Boll kanë vujt shqiptarët prej komunizmit që Kadare të vlerësohet me çmim” dhe “Barcelona – Zaragoza 6-1”.

Apologji dëshirës së djegur.

Megjithëse brenda meje ti ke vdekur,
me duar që më dridhen,
varrin hap për të të parë.
Kujtimet - ornamente zie kërkoj.
Dhe gërmoj derisa duart dhe trupi
bëhen plagë.
Pastaj, bie mbi krevatin sarkofag,
psherëtima të mbledhura shfryj në duar,
të ftohtin që le pas për të dëbuar.
Sa çudi...
Të mbaj mend gjithnjë të ngrohtë,
dhe prapë me dimrin më ngjan.
Si moti sot, këtë mëngjes.
Bën ftohtë,
e megjithatë,
nuk gjej asgjë për të ngrirë dhimbjen.

Më kujtohet si njëherë të dy,
shtrirë, të rënë në grackën (e njohur) naive,
mbyllëm sytë dhe pohuam se po shihnim yje.
Ti u trembe atëherë,
kjo puthje mendimesh,
tu duk e tepërt rastësi.
Ndërsa unë mora shkas për tu dehur,
humbur dhe besuar në pafundësi.
Të kujtohet?
Gjithnjë para dhe pas ndiznim zjarr,
si fëmijë prej botës abortuar,
gjenim njeri tjetrin symbyllur,
vetëm duke u prekur me duar.
Ndërsa tani,
çdo dëshirë është bërë hi.
Arsyeja po mi vret dhe kujtimet.
Ah kjo flaka shterpë sa djeg,
tani që bashkëjeton me mungesën.

... i futim një të futur në NATO.

Kështu pra, u futëm në NATO. Opozita e majtë u fut të shtunën ndërsa pozita, u fut një ditë më pas, të dielën. Si përfundim, me kë këmbë u futëm në NATO? Të majtën apo të djathtën? Unë jam i bindur se në NATO jemi futur me këmbën e mesit. Nuk thuhet kot se shqiptari e ka çarë rrugën e historisë me pallë në dorë. Po edhe në qoftë kështu... me kë dorë e ka mbajt shqiptari historikisht pallën? Me të majtën apo me të djathtën? Le tua lëmë në dorë çmitizuesve... Duhet thënë se Lubonja ka tentuar të çmitizojë, po nuk është futur aq thellë sa të prekë shqiptarin në pallë. Armën e vetme që i ka ngel që nga koha e Skënderbeut.

Po, u futëm pra në NATO. Festë të madhe ka Shqipëria. Më parë shteti shqiptar, ishte si prosti pa pronar, pa dinjitet dhe i nëpërkëmbur. Tani jemi me liçencë NATO- ua japim vetëm miqve tanë amerikanë. Futja në NATO, ndryshim total në mentalitet, revolucion i gjithanshëm social dhe kulturor. Tani jemi më të sigurt, në të gjitha kuptimet e mundshme. Të futesh në NATO, do të thotë mbi të gjitha safe sex. Shumë kanë filluar në përfitojnë nga kjo situatë, sidomos njerëzit me pozitë. Disa kanë shprehur mendimin se në shtëpinë private të Pangos, nuk mund të futej kamera e fshehtë pas hyrjes në NATO, se aleanca do mbronte privatësinë e tij dhe skandali nuk do ndodhte. Duke përfituar nga kjo gjendje, githë anëtarët e partisë demkratike janë mbyllur në dhoma gjumi, por edhe anëtarët e partisë socialiste, tani që Gerti (ish voyerist) Bogdani dha dorëheqjen nga profesioni i nderuar i vëzhguesit të dhomave të gjumit. Munden lirisht të shqiptojnë terma të denjë për hyrjen e shqipërisë në aleancën e atalantikut verior.

Sepse, futje në NATO, do të thotë rifreskim dhe pasurim i fjalorit seksual. Fjalë të tilla si bombë, top, nëndetëse, kaçator, raketa tokë-ajër, murtajë, bazuka, tomson, barkas me tre fishekë etj, veshin me afsh xhamat e dhomave të qejfit, duke shtuar dhe qejfin vetë. Sepse çka mund të ofrojë Shqipëria në NATO është pjellje e liberalizuar e fëmijëve, që të jenë të denjë si ushtarë të natos në të ardhmen. Në Shqipëri pra, pritet të ndodhë një baby boom. Nuk e kemi thënë më kot dhe më parë: Plumbat tanë, bomba për armikun.

Impakte të tjera të mëdha do ketë ky eveniment i jashtëzakonshëm për të gjithë. Edhe për fëmijët e sotëm. Të cilët nuk do lozin më luftash me gjermanë dhe partizanë, por do ndahen në amerikanë dhe talebanë. Nuk do luajnë më komançe, loja e re do quhet talebançe.

Horizonte të reja hapen në fushën e kulturës. Regjizori i nderuar Kujtim Çashku, mësohet se ka ndërmarrë një projekt për realizimin e filmit Rambo-shqiptar. Ramboja ynë, bir i kësaj toke, thirret nën armë të lëftojë në Afganistan, si Ramboja amerikan. Aty i vret të gjithë armiqtë e miqve tanë dhe kthehet në Atdhe si triumfator. Gjithashtu mësohet nga burime të sigurta, se Ramboja shqiptar, do të jetë person i racës së nderuar rome, për nder të presidentit amerikan Obama. Po kjo nuk është arsyeja e vetme. Kujtim Çashku për këtë film është inspiruar nga një shtetas shqiptar i kësaj rrace, po me emrin Rambo. E shikonte përditë me një karrocë të tërhequr nga një kalë duke luftuar me baltën e rrugëve të prishura afër kinostudios, pas kësaj vendosi që luftën për mbijetesë ta ngrinte në rang heroizmi, se vetë shqiptarët janë të denjë për këtë. Të qënit ushtar i natos, është një arsye mëse e denjë për të vdekur, konkludon regjizori.

Por filmi në fjalë, nuk është atributi i vetëm i yni për presidentin e ri amerikan Obama. Vetë Kryeministri Sali Berisha, ka pohuar se misioni i parë i Shqipërisë në NATO është të gjejë numrin e saktë të vëllezëve të Obamës dhe të çlirojë gjithë Afrikën nga zgjedha komuniste. Po mendojmë të dërgojmë diversantë me parashutë nëpër Afrikë, këtë kontinent të denjë për të shijuar frutet e demokracisë. Berisha është shprehur dhe për konfliktin në Ugandë midis tutsi dhe hutu. Ne jemi me hutut është përgjigjur. Sepse ata kanë hundë më të mprehtë, të ngjashme me hundën tipike shqiptare dhe mund të marrin më lehtë erën e vërtetë të demokracisë. Ndërsa në drejtim të kryetarit të opozitës kryeministri është shprehur: Në NATO nuk mund të hysh lakuriq. Duhet të paktën të kesh bukë, brekë dhe fishekë.
Rama kundërpërgjigjet prerë: Mos e besoni Berishën, se ua ka me të futur...

E mbyllim raportimin me një shprehje nga një militant i paidentifikuar, me shumë mundësi kavajs:

Tani mund ti shpallim luftë kujt të na dojë bytha, po ne nuk duam, se nuk na do bytha!

Copëza. (1)

Kam vënë një kapele republike në kokë, mbaj kostum terital gri të hapur dhe një bastun në dorë, më shumë për ta bërë paraqitjen time pak ekzotike sesa për ndonjë nevojë. Këpucët i kam të bardha, verore. Mbaj dhe një trëndafil te kostumi në xhepin lart. Mesi nuk më dhemb më, megjithëse doktorët duhet të përfshijnë në receta këshilla të posaçme për pleqtë e ndjeshëm si puna ime...

Këto ditë po ndjekin shpejt njera tjetrën këtu në shtëpinë tonë në fshat. Ti nuk para vjen, se po ndjek hallet e fisit. Edhe unë përfitova nga rasti të të bëj një surprizë me lulet e reja që po mbjell këtë pranverë. Në maj, të kam gati një dhuratë. hëhëhë... po qesh e kollitem, kollitem e qesh kur të mendoj si do e bësh fytyrën kur ta shofësh. Për kollën fajin e ka cigarja, po pa të koha nuk shtyhet dhe për këtë të fundit fajin e ke vetë. Më shmangesh, duke gjetur nipërit sebep as tregon ndonjë dashuri të madhe më për mua plakun. Nipçja i madh na kapi një herë në një skutë kështu duke bërë veprime të dyshimta, po ty stë ka thënë gjë. Mua më tha, pse e kape gjyshen nga gjoksi? Rrudha ballin për të marrë një qëndrim sa më serioz të mundshëm edhe ia ktheva se gjyshja kishte tension. Se besoj ta ketë ngrënë gënjeshtrën. Edhe për këtë fajin e ke vetë, se ty të ngjan.

Më pëlqen të mbjell pemë këto kohë, kopshti është plot. Dua të lë diçka pas... gjithnjë e kam pasur merak. Ndonjëherë bëhem zevzek, se ufffff më ke lënë vetëm, dhe gjithnjë e më shpesh ndodh të nevrikosem kur s’të kam afër. Po këtu majë kodrës ku ndodhem tani është bukur. Era që fryn më mbështjell fytyrën e më trazon flokët, kapelen e kam lënë mënjanë. E ndjej flladin nëpër thinja, vjen lehtë e i ëmbël si përkëdheljet e tua. Bën pak ftohtë, e tani që e mendoj mirë.. më mirë të ftohem pak, të gjesh sebep të më kesh kujdes. Çfarë nuk shpik mendja ime e plakut vetëm të të rri afër. Meraku, ty të bën gjithnjë të brishtë si lulet që unë mbjell në kopësht. Sa t’i shoh të lëshojnë pak rrënjë është meraku im, pastaj do më kënaqet syri duke i soditur. Ti nuk do i shikosh dot akoma. Dua të jenë të plota e të çelura kur të t'i tregoj. Kështu do të ndrijnë më shumë sytë, e mbase, po të jemi vetëm, do mi lagësh pak buzët e thara me të tuat.

Të rinjtë në politikë janë sexy…

Po. Ky mendim u formua nën nevojën e ngutshme për një kompliment, pas traskriptimit të debatit televiziv Opinion nga t_red, që më pas më shtyu të shikoja gjithë emisionin e Blendi Fevziut.

Unë e them fillimisht, mbaj anën e Gertit (the Bitch) Bogdanit, po duke qënë më pervers se ai dhe njëkohësisht më i sinqertë, pas debatit, pranoj se e vetmja gjë interesante e fytyrave që pashë do të kishte lidhje me seksin… Nuk e di pse, mbase sepse e prishën gjithë emisionin duke bërtitur, duke sharë, duke sugjeruar pozicione... etj. Ndodheshin si në një dhomë gjumi të paktën në kufijtë që i kam vendosur unë llogjikës.

Ajola psh mu duk sikur po kërkonte shallin poshtë krevatit, Erisa kishte hip mbi krevat e po hidhej pupthi, Juela asnjëherë e kënaqur..., Arbri duke mësuar përmendsh Kamasutrën teorike, Elkida nuk po dinte çfarë të bënte e ndodhej në pozitë të vështirë, ndërsa Gerti po i përgjonte të gjithë nga vrima e çelësit...

Politika e të rinjve është shumë eksituese..

Të gjithë ata që kanë thënë se këta të rinj nuk kanë vizion, janë të gabuar. Busulla arriti të depërtojë brenda mendjes së tyre dhe të shtrojë para jush ëndrrat dhe vizionet e secilit për një Shqipëri të lirë (dmth në NATO).

Ëndrrat e të rinjve:

Ajola e ka ëndrrën në sirtar, pikërisht shallin e juristes, të cilin do ta shikojë në sfilatën e fundit të Versaces për periudhën Pranverë- Verë 2009. Ëndërron të sfilojë vetë, e para në rradhë pas datës 28 Qershor, në mes të dy njerëzve, njërin që ka zgjedh për partner dhe tjetrin për lider.

Juela ëndërron të mos gërhijë më natën pas datës 28 Qershor. Ëndërron të jetë e para që do mbajë fjalimin e fitores dhe vendin e saj të punës. Në një të ardhme jo të largët, ka dëshirë të bëjë një operacion plastik në hundë, për t’i ngjarë sa më shumë Berishës.

Erisa ëndërron të plasin fishekzjarre sa herë ajo të hidhet pupthi, ëndërron t’i ngrejë peshë zemrën e rëndë liderit të vet që ai pastaj ta ngrejë në duar duke i thënë: Je pesha më e bukur e jetës time (pas Monikës). Mendon të shtojë ca kile, ndryshe Monika do e marrë inat dhe ka rrezik të ngjallet zili mes çiftit dhe partisë, që është një forcë e madhe dhe e rëndë në politikën shqiptare.


Arbri gjithë çka thotë ëndrra i ka... Çfarë ëndërron natën i mollois ditën. Ëndërron ama që shumica e shqiptarëve të ëndërrojnë si ai, në një të ardhme ëndërruese jo të largët, por as të afërt. Ëndrra e tij afatshkurtër është ajo e të ëndërruarit që të paktën 2% e shqiptarëve të ëndërrojnë si ai në 28 Qershor. Me këtë do ishte shumë i kënaqur.

Elkida ëndërron të bëhet miss Fushata dhe si çdo miss kërkon paqen në botë, lufton kundër varfërisë, në krah të liderit të saj sheik Mediut.

Ndërsa Gerti ëndërron të gjejë çelësat e të gjithë vrimave nga po përgjon të tjerët, të ketë material mjaftueshëm që t’i kapë gafil të gjithë kundërshtarët politikë të Sali Berishës.

(vijon me vizionet, po të jem në qejf...)

Pak...

Pak qiell,
pak tokë.
pak re,
pak erë,
...nga ai dhe' ku kam lerë.

Pak verë,
më i plotë për tu ndjerë.
Për të kujtuar kohën kur,
rrënja mbi gjinjtë e tokës u ngul.
Kur dielli ra mbi sferat e verdha
i ndriçoi, i ngriti mbi ferra,
pastaj dorës i tha t'i shkul.
Ah ti ëmbëlsi e thellë,
trazuar me djersë
pjekur në dru,
driçuar në qelq.
Pak botë mbi tryezë,
Pak jetë,
…në një gotë verë.

Pak jetë nëpër kallinj
nëpër të korrat e lashta
një oxhak që nxjerr tym
kur ftohtë bën përjashta
dhe nata me përralla gjyshesh
mbyll sytë e foshnjës
duke sjellë,
që poshtë derës
pak erë…

Pak hije nën zheg,
Aty, në rrënjët e fikut.
Dhe njerëzit fushave me kapelë,
nderin ia njohin diellit në dimër,
jo në verë.
Pak ujë,
një puthje burimit
që buzët mi pret.
Çoji të fala lumit i them,
Drejt tij gurgulluar kur zbret
Nesër do t’i bëj qokë vetë.
Vërtet,
pak peshq fshehur nën gurë,
i kap me dorë, i fut në brekë!
Të më ndjeni! I vogël kam qenë,
Aq sa dielli më shumë se ju më turpëroi.
Më bëri të kuq flakë…
Pak kos mbi shpinë,
shpërhapur me qortime nëpër dhomë
Dhe unë dhëmbështrënguar,
me heroizëm fëmije,
mëkatin e fëmijërisë kam duruar.
Pak frikë
Kur hipja nëpër pemë,
kur thosha ndonjë rrenë
apo kur sipas gjyshes
“nuk sillesha për të qenë”.
Pak mall…
Kur faqet e saj,
i shoh mbi gotë.
Mosha anash u kaloi,
nuk i preku.
I la të kuqe, si atëherë, ashtu,
siç kur i ndukte,
duke thënë “pupupu”!
Pak liri,
Si erë e malit mbi shtëpi,
kur me të bëja garë.
Ajo kudo nëpër trup,
unë mbi kalë.
Pak rrush, pak fiq.
Pak mollë pak dardhë,
pak qershi…
Pak domate të thara mbi çati!
Pak verë, more, pak verë!
Më pëlqen të dehem me të.
Ashtu si me kujtimet.
Ndonjëherë…

............

(...)

vargjet shihen në ëndërr
edhe shkruhen në zëmër.
Zëmrën do ta kyç,
dhe do ta jap ty.
Po mbaje në mënt,
mund të hapet vetëm,
me çelës të argjëntë.

Ti po deshe mbaje vetë.
Nuk shitet as blihet,
se s’ka vlerë në treg.
Po nuk të pëlqeu,
hidhe vetë në det.

Deti i madh bujar do e pranojë brenda,
mes lotë dhe ëndrra,
të kthyera valë,
të ndjekin ngadalë,
këmbë e pas këmbe,
vijnë e bëjnë fole,
aty në zemrën tënde.

Toka është trup,
qielli shpirt,
dashuria det.
Të vjen a s’të vjen mirë,
në s’më gjen kur të flesh,
në s’më gjen kur qesh
në s’më gjen kur digjesh,
do më gjesh në det.
(thesar si për mbret)

Deti, ëndrra vetëm parë
ardhur valë valë,
në shpirt është shkruar,
sevda e harruar.
Gjithë etje po të pret
veç njëherë të të prek,
të tëlag me ëndje.
Lehtë me afsh e ëmbël
si një puthje frënge.

Bukën tonë të përditshme, jepna neve sot.

Xhoana: Ku po shkon kaq herët në mëngjes?

Tosi: Po dal një xhiro nga parlamenti, të bëj nonji lek.